FeaturedΑρθρογραφίαΕλλάδα

Ματωμένη «οδός απόντων υπευθύνων» – Γράφει ο Γιώργος Καντζιλιέρης *

Ένας 18χρονος δολοφονήθηκε… γιατί ήταν «αλλόθρησκος»! Έχασε (και αυτός) τη ζωή που δεν πρόλαβε καλά καλά να ζήσει, μ’ αφορμή το γεγονός πως αγαπούσε άλλο σύμβολο και χρώμα από τον/τους φυσικό/ούς αλλά και ηθικούς αυτουργούς.

Ο/οι δολοφόνος/οι αφαίρεσε/αν μια ζωή και κατέστρεψε/αν, τουλάχιστον, τρεις ακόμα. Η μάνα, ο πατέρας και η αδελφή του Άλκη δεν θ’ αγκαλιάσουν ποτέ ξανά το παιδί τους.

Γιατί κάποιοι αλήτες πιστεύουν πως είναι «μαγκιά» να δολοφονείς (και) για την «ομάδα-θρησκεία». Αλλά και γιατί ορισμένοι επέτρεψαν να δημιουργηθεί και επιτρέπουν να μεγαλώνει το «θερμοκήπιο» που παράγει τέτοια… φυντάνια.

Είναι πιθανό να υπάρξει σύλληψη και τιμωρία του/των δράστη/δραστών. Μακάρι, έτσι πρέπει να γίνει. Αλλά αυτό μόνο, δεν (πρέπει να) αρκεί.

Αν οι αιτίες που δημιουργούν αιτιατά παραμείνουν ίδιες, είναι ζήτημα χρόνου και συγκυριών μέχρι να υπάρξει η επόμενη δολοφονία.

Επιβάλλεται άπαντες οι εμπλεκόμενοι με κάθε ιδιότητα στον αθλητισμό, αρμόδιοι και δημοσιολογούντες να κοιτάξουμε, επιτέλους, στον καθρέφτη μας.

Ένα πρώτο βήμα, πορείας σε μια άλλη κατεύθυνση, είναι η ειλικρινής αυτοκριτική. Αποτελεί μονόδρομο η ανάληψη, με πράξεις, του μεριδίου ευθύνης που αναλογεί στον καθένα μας.

Ένα δεύτερο βήμα είναι να μειωθεί στο ελάχιστο, αν δεν μπορούμε να εξαφανιστεί, η αποδοχή/ανοχή στην υποκρισία, τους θεατρινισμούς, τα «κροκοδείλια δάκρυα».

«Τι να τις κάνω τις τιμές τους, τα λόγια τα θεατρικά, μες στην οθόνη του μυαλού μου, χάρτινα είδωλα νεκρά», ερμήνευσε -σε στίχους του Ανδρέα Θωμόπουλου- ο Παύλος Σιδηρόπουλος το 1979.

«Τα λόγια τα θεατρικά», λοιπόν, περίσσεψαν και χθες. Από αρμόδιους που δεν δείχνουν να κατανοούν τις ευθύνες τους, να έχουν βούληση, να ξέρουν τι να κάνουν.

«Χορτάσαμε» λόγια καταδίκης, συλλυπητηρίων, διαπιστώσεις, κλισέ και επίκληση του αυτονόητου μ’ επικοινωνιακά εφαλτήρια. Όπως σωστά επισήμανε ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών/Ποδοσφαιριστριών: «Όχι άλλο πόνο, όχι άλλα λόγια, μόνο πράξεις απ’ όλους κι ίσως κάποια μέρα η ψυχή του Άλκη μας συγχωρέσει».

Ο πρωθυπουργός ζήτησε να δοθεί προτεραιότητα στην εξιχνίαση του εγκλήματος. Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, τι έκανε; Αξιολόγησε πως η χθεσινή δολοφονία έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από μια «προχθεσινή»!

Με τι κριτήριο; Υπάρχει άλλο πλην του επικοινωνιακού; Αυτός όμως είναι ο ρόλος του; Ή να απαιτήσει από τους αρμόδιους πρωτοβουλίες και προτάσεις που θα οδηγήσουν σε μέτρα αντιμετώπισης αιτιών και αποτελεσμάτων;

Ο υφυπουργός Αθλητισμού στην τοποθέτησή του, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Ο αθλητισμός είναι ζωή, όχι αρένα εγκληματιών». Έχει 100% δίκιο. Δεν είναι μόνο δικό του πιστεύω. Το ίδιο είπε π.χ. και ο κυρ Βαγγέλης απέναντι.

Η ουσιώδης διαφορά είναι πως αυτός δεν έχει θεσμική ιδιότητα, σε αντίθεση με τον πολιτικό προϊστάμενο του αθλητισμού. Ο οποίος, έχει (και θεσμικά) υποχρέωση να μην περιορίζεται σε διαπιστώσεις αλλά να τις συνοδεύει με πράξεις ουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε την «τακτική της καμήλας» -η οποία βλέπει την καμπούρα της άλλης όχι τη δική της- πιστεύοντας ότι «τα δικά μας είναι σύκα και δεν ακούγονται, των άλλων είναι καρύδια και ακούγονται».

Κάλεσε, μεταξύ άλλων, την κυβέρνηση να καταλάβει «ότι το φαινόμενο της οπαδικής βίας χρειάζεται συνολικότερες πολιτικές πρόληψης και δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά και πάντα εκ των υστέρων, με συνήθη μέτρα όπως το κλείσιμο των γηπέδων, τα ιδιώνυμα και η καταστολή». Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, δεν χρησιμοποίησε τα «συνήθη μέτρα»;

Αναφέρεται σε κυβερνητική αποτυχία «λόγω της απουσίας πρόληψης και κατευνασμού των ανταγωνισμών των οπαδών». Μάλλον ο συντάκτης ήταν «ξεχασιάρης» ή βιαζόταν. Μπορούσε να προσθέσει, εμείς που είχαμε κινηθήκαμε προληπτικά και δεν επιτρέψαμε να γίνει πχ ο «τελικός της ντροπής» στο Πανθεσσαλικό.

ΕΠΟ, Super League 1, Super League 2, ΠΑΕ έκαναν το αυτονόητο -καταδίκασαν τη δολοφονία- αλλά όχι την έκπληξη. Δεν αναφέρθηκαν σε πρωτοβουλίες, δεν έπεισαν ότι διαθέτουν βούληση για ουσιαστικές πράξεις.

Για τη ζοφερή ζώσα πραγματικότητα σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχουν, βέβαια, και πολλοί δημοσιογράφοι. Με πράξεις, παραλείψεις, ανοχές. Ορισμένοι με συμπεριφορά (εντός και εκτός γηπέδων) η οποία αν δεν ταυτίζεται, «σφιχταγκαλιάζει» αυτή των χούλιγκαν.

Είναι πολλά ακόμα που μπορεί να επισημάνει κάποιος για τη συμπεριφορές εμπλεκομένων στον αθλητισμό με κάθε ιδιότητα. Θ’ αρκεστώ σ’ ένα ενδεικτικό -στη δική μου θεώρηση- γεγονός για νοοτροπίες, πρόσωπα και καταστάσεις.

Μέτρα κατά της οπαδικής βίας παίρνονται συχνά πυκνά. Η τελευταία επιστημονική έρευνα για το φαινόμενο -αν δε μου έχει διαφύγει κάτι- έγινε πριν περίπου 30 χρόνια! Δηλαδή, πάει κάποιος στον γιατρό με διάγνωση 30ετίας και ο γιατρός -βάσει αυτής- αποφασίζει την αγωγή…

 

* Ο Γιώργος Καντζιλιέρης είναι δημοσιογράφος, μέλος ΕΣΗΕΑ και ΠΣΑΤ

Προτεινόμενα

Περισσότερα σε:Featured