Αρχική Αρθρα

Βαδισιμότητα ή Περπάτημα;

Όσοι έχουν επισκεφτεί το εξαιρετικό Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», σίγουρα πρόσεξαν ορισμένα γνωρίσματα που θα τα ζήλευε κάθε Ελληνική γειτονιά.

Στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος χωρούν 32 χιλιάδες επισκέπτες στους οποίους παρέχονται όλες οι αφορμές για έναν ποιοτικό και ασφαλή περίπατο με πολλούς και διαφορετικούς προορισμούς, σε ένα άνετο δίκτυο κίνησης όπου οι διασταυρώσεις δεν εμπνέουν αμηχανία προσανατολισμού.

Παντού συναντάς υπαλλήλους του ιδρύματος που «αστυνομεύουν» ούτως ειπείν την περιοχή με την ουσιαστική έννοια του όρου. Καθοδηγούν δηλαδή ευγενικά τους περιπατητές, προστατεύοντας τις ακριβές εγκαταστάσεις από εσκεμμένη ή ακούσια κατάχρηση τελικά κάνοντας ορατές τις εγγυήσεις ασφάλειας που οφείλει να παρέχει λ.χ. μια Δημοτική Αρχή στους ενήλικους, ανήλικους και υπερήλικες δημότες.

Βλέπουμε αυτά και άλλα πολλά, πολύ θα θέλαμε οι γειτονιές μας να ήταν εξίσου χρήσιμες για ασφαλή και άνετη μετακίνηση πεζών και ποδηλάτων. Και δεν πρόκειται για ευχή χωρίς αντίκρισμα μιας και για διάφορους λόγους, οι περισσότερες Ελληνικές πόλεις είναι από τη φύση τους κατάλληλες για ανάπτυξη πεζής και ποδηλατικής μετακίνησης.

Η «βαδισιμότητα» που όλο και συχνότερα εκπέμπεται από τα προεκλογικά μπαλκόνια, δεν είναι πάντα θέμα ακριβών δημόσιων έργων. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση και πυγμή.

Η αμιγής κατοικία

Μια φορά και έναν καιρό, τότε που οι κανόνες της αριθμητικής είχαν νόημα και εμείς μαθαίναμε από τα λάθη μας, κάναμε αυστηρό Ευκλείδειο διαχωρισμό της γης σε περιοχές μοναδικής χρήσης διότι, μεταξύ άλλων, υπήρχαν και σοβαροί λόγοι δημόσιας υγείας.

Έπρεπε λ.χ. να ξεχωρίσουμε τις ρυπαρές και θορυβώδεις περιοχές εργασίας και να καθορίσουμε παστρικές περιοχές κατοικίας για τον σκληρά εργαζόμενο πληθυσμό, προκειμένου να ξεκουραστεί και να μεγαλώσει τα παιδιά του.

Σήμερα, κόντρα στο αυτονόητο, επιμένουμε σε παλιομοδίτικα και μάλλον άδικα μοντέλα αμιγούς κατοικίας, προκαλώντας γενική ταπείνωση του επιπέδου ζωής. Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι όταν απομακρύνουμε τη μία χρήση από την άλλη, στην πραγματικότητα πριμοδοτούμε το ΙΧ για να τις επανασυνδέσει;

Όταν δηλαδή αφαιρούμε μέσα από περιοχές κατοικίας «ενοχλητικές χρήσεις» που όμως οι άνθρωποι τις χρειάζονται για να βγάλουν τη μέρα τους, στην πραγματικότητα σπρώχνουμε τον κόσμο μέσα στο αυτοκίνητο για να τις αναζητήσει αλλού.

Οι υπερτοπικοί πόλοι έλξης αυτοκινήτου

Αλλά δεν είναι μόνο η αμιγής κατοικία. Είναι και αυτοί οι ιδιότροποι και συχνά θνησιγενείς «υπερτοπικοί» πόλοι αναψυχής, εκπαίδευσης, αθλητισμού κλπ., που κατασκευάζουμε για να κόψουμε κορδέλες, ενώ το μόνο που καταφέρνουμε είναι να μεγαλώνουμε την ακτίνα επιρροής βασικών χρήσεων με αποτέλεσμα αντί να μπορούμε να πάμε με τα πόδια, παίρνουμε το ΙΧ για να πάμε το παιδί στο σχολείο και το γήπεδο ή για να κάνουμε μια βόλτα στο άλσος.

Σε αυτό το σημείο οι κάτοικοι των βασανισμένων γειτονιών αντιπροτείνουν μικρούς, φθηνούς και εξοπλισμένους κοινόχρηστους τόπους σε επίπεδο γειτονιάς, κοντά στο σχολειό, σε απόσταση ενός τετάρτου της ώρας από ένα μεσαίο αθλητικό κέντρο δίπλα σε μια (όσο γίνεται) πράσινη περιοχή βόλτας ή διημέρευσης και, όλα αυτά, συνδεδεμένα με πεζοδρόμους ή έστω με διευρυμένα πεζοδρόμια.

Λύσεις υπάρχουν αλλά δυστυχώς, κάθε τι το προφανές πρώτα περνάει από το στάδιο της γελοιοποίησης, μετά βρίσκει σφοδρή αντίθεση και στο τέλος παρουσιάζεται σαν αυτονόητο. Εμείς, θαρρώ, είμαστε λίγο πριν το αυτονόητο και ίσως λίγο πριν την υλοποίηση.

Πρώτα η λιμουζίνα

Μένει τελευταίο το δύσπεπτο γεγονός ότι, εδώ και δεκαετίες, οι πολιτικές για τις πόλεις μας εστιάζουν περισσότερο στο αυτοκίνητο παρά στον οδηγό του. Όμως αυτή η προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του ΙΧ είναι μια παλιομοδίτικη λογική που έρχεται από τα χρόνια που η λιμουζίνα αποτελούσε προνόμιο των νοικοκυριών υψηλών εισοδημάτων.

Σήμερα, που το καθεστώς ιδιοκτησίας και χρήσης ιδιόκτητου αυτοκινήτου έχει εντονότατα διαφοροποιηθεί, κανείς δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο επιμένουμε να παραχωρούμε το 97% του πανάκριβου κοινόχρηστου οδικού δικτύου μας στο 35% του πληθυσμού που για διάφορους λόγους, είναι εξαρτημένο από το ΙΧ.

Αυτή η επισήμανση έχει τη σημασία της γιατί, δεν έχει και πολύ νόημα να ονειρευόμαστε πόλεις κατάλληλες για πεζή και ποδηλατική μετακίνηση όταν την αποκλειστική χρήση του οδικού τους δικτύου την έχουν τα οχήματα.

Συνοψίζοντας, ο τίτλος άρθρου είναι μάλλον παραπλανητικός γιατί στο τέλος της ημέρας, πάμε στο γυμναστήριο για να βηματίσουμε μηχανικά πάνω στον ηλεκτρικό διάδρομο όπως επιστημονικά ονομάζεται το τεχνητό πεζοδρόμιο.


Κώστας Κουρούνης, πολιτικός μηχανικός πολεοδόμος

 

Πηγή: publicspace.gr

 

 

 

 

ΔΗΜΟΙ

ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ
ΥΠ.ΕΣ - ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ
ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ
ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ - ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ
ΑΓΚΙΣΤΡΙΟΥ
ΑΘΗΝΑΙΩΝ
ΑΙΓΑΛΕΩ
ΑΙΓΙΝΗΣ
ΑΛΙΜΟΥ
ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ
ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ
ΑΧΑΡΝΩΝ
ΒΑΡΗΣ - ΒΟΥΛΑΣ - ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ
ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ
ΒΥΡΩΝΑ
ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ
ΓΛΥΦΑΔΑΣ
ΔΑΦΝΗΣ - ΥΜΗΤΤΟΥ
ΔΙΟΝΥΣΟΥ
ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΙΛΙΟΥ
ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ
ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ
ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ - ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ
ΚΗΦΙΣΙΑΣ
ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
ΚΡΩΠΙΑΣ
ΚΥΘΗΡΩΝ
ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΛΥΚΟΒΡΥΣΗΣ - ΠΕΥΚΗΣ
ΜΑΝΔΡΑΣ - ΕΙΔΥΛΛΙΑΣ
ΜΑΡΑΘΩΝΟΣ
ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ - ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ
ΜΕΓΑΡΕΩΝ
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ
ΜΟΣΧΑΤΟΥ - ΤΑΥΡΟΥ
ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ - ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ
ΝΙΚΑΙΑΣ - ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΡΕΝΤΗ
ΠΑΙΑΝΙΑΣ
ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ
ΠΑΛΛΗΝΗΣ
ΠΑΠΑΓΟΥ - ΧΟΛΑΡΓΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΑ
ΠΕΝΤΕΛΗΣ
ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ
ΠΟΡΟΥ
ΡΑΦΗΝΑΣ - ΠΙΚΕΡΜΙΟΥ
ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ
ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ
ΣΠΑΤΩΝ - ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ
ΣΠΕΤΣΩΝ
ΤΡΟΙΖΗΝΙΑΣ
ΥΔΡΑΣ
ΦΙΛΟΘΕΗΣ - ΨΥΧΙΚΟΥ
ΦΥΛΗΣ
ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ
ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
ΩΡΩΠΟΥ
Διαφήμιση

Ζώδια


 
Διαφήμιση
Διαφήμιση